Duma

Słownik języka polskiego wydawnictwa PWN tak definiuje słowo 'duma':

1. «poczucie własnej godności i wartości»
2. «zadowolenie i satysfakcja z własnych lub czyichś osiągnięć»
3. «wygórowane pojęcie o sobie»
4. «coś lub ktoś będący powodem czyjejś dumy»
5. «utwór epicki osnuty na tle zdarzeń historycznych, zawierający motywy balladowe»
6. «smutna pieśń, rodzaj elegii»

Punkty 2, 4, 5, 6 traktują o tym samym słowie, ale odnoszą się raczej do różnych dziedzin. Natomiast definicje 1 i 3 dotyczą tego samego - odczucia człowieka wobec siebie samego. Zastanawia mnie fakt, że 'jedynka' ma wydźwięk neutralny, względnie pozytywny, natomiast 'trójka' zdecydowanie negatywny. Jak to więc możliwe, że jedno słowo jest zarówno dobre, jak i złe?